Christenen in Pakistan durven de straat niet zomaar op

29 september 2001

door Wim Houtman

Samson Shahzad heeft twee broers en twee zussen in Pakistan. Christenen in een moslimland, buurland van Afghanistan. Ze gaan, nu de spanning oploopt, alleen nog de deur uit als het echt nodig is. ,,Ze worden daar op straat nu wel met scheve ogen aangekeken. Ik bid elke dag voor de regering en voor de christenen daar. De angst is dat men in Pakistan een zondebok gaat zoeken, dat christenen het slachtoffer worden, als Amerika iets doet.''

Morgen wordt Samson Shahzad (1959) in een speciale, feestelijke dienst bevestigd als evangelist in Rotterdam. Hij gaat naast de vrijgemaakt-gereformeerde predikanten Simon van der Lugt en Marten de Vries vooral werken onder moslims. Hij komt zelf uit Pakistan, hij is er geboren in de noordelijke provincie Punjab en woonde in de miljoenenstad Karachi. Tot hij in 1986 trouwde en zijn vrouw volgde naar Nederland; zij woonde daar al zes jaar met haar ouders. Opvallend veel media heeft hij de afgelopen dagen over de vloer gehad, van Trouw tot Radio Rijnmond en Rotterdams Dagblad. Een kerk die een persbericht rondstuurt, krijgt niet vaak zo veel respons. De internationale crisis, met de sleutelrol van Pakistan daarin, maakt een Pakistaanse evangelist onder moslims hier extra interessant.

Lof
Shahzad is vol lof over de huidige regering van president Musharraf. ,,Ik ben heel blij dat hij de Amerikanen toegang geeft tot Pakistaanse vliegvelden. Ik hoop niet dat het nodig is.'' En eerder heeft Musharraf openlijk zijn steun uitgesproken voor de minderheden in het land, inclusief de christenen, en hij heeft fundamentalistische moslimpartijen aan banden gelegd. In Pakistan geldt wel de sjaria, de islamitische wet. De laatste jaren is in Pakistan enkele malen een christen ter dood veroordeeld wegens belediging van de Profeet (Mohammed). Ge‰xecuteerd is tot nu toe nog niemand. En deze regering zal dat ook nooit doen, is de vaste overtuiging van Shahzad. De pressie van organisaties als Open Doors en Amnesty helpt. En bij de regering staan christenen bekend als waardevolle leden van de samenleving.

Arrestaties van christenen hangen vaak samen met hun stijl van werken, denkt Shahzad. ,,Je kunt in Pakistan nog steeds evangeliseren. Ik was anderhalf jaar geleden in Karachi en daar zag ik zelfs een spandoek, dertig meter lang, als reclame voor een christelijke activiteit. Als je maar niet provoceert en geen kwaad spreekt van de Profeet. Je moet geen ruzie maken met je moslimvrienden.'' De situatie blijft wel kwetsbaar. Pakistan telt maar 3,7 miljoen christenen, op een totale bevolking van 144 miljoen. Als de regering in deze internationale crisis de greep op het land verliest, als de overweldigende islamitische meerderheid radicaliseert, zijn de christenen aan hun genade overgeleverd.

Voorlopig blijft Shahzad positief. Beelden van anti-amerikaanse demonstraties in Pakistan zeggen hem weinig. ,,Dat zijn maar een paar duizend mensen, op 144 miljoen inwoners.''

Tussenpersoon
Samson Shahzad is altijd christen geweest; zijn vader was predikant in de United Presbyterian Church. In Pakistan was hij al actief in de kerk, in evangelisatie en sociale hulp aan arme christenen. Hij werkte als lasser en de laatste zes jaar als tussenpersoon voor een verzekerings-maatschappij. ,,Dan kom je bij allerlei klanten en daar had ik heel vaak gesprekken over het geloof. Iedereen kon aan mijn naam, Samson, meteen zien dat ik christen was. Heel vaak vroegen mensen ernaar.''

Het was met grote tegenzin dat hij zestien jaar geleden naar Nederland ging. ,,Ik had het in Pakistan zo naar mijn zin, in de kerk en op mijn werk. De eerste anderhalf jaar had ik vreselijk heimwee en spijt. Maar vooral toen ik bij de kerk betrokken raakte, dacht ik: Misschien is er toch een klein plekje voor mij in dit land. En nu voel ik me al jaren een echte Rotterdammer.''

De familie van zijn vrouw zat al bij de vrijgemaakte evangelisatiegemeente voor moslims en hindoestanen in Rotterdam. Al snel werd Samson ook actief: hij speelt in de kerkdiensten tabla (Hindoestaanse trommels), vertaalt de preken in het Urdu, voert het woord in gastendiensten en gaat thuis bij mensen op bezoek.

Maar hij is niet alleen actief in de speciale zendingsgemeente. Hij voelt zich ook thuis in de 'gewone', blanke, vrijgemaakte kerk van Rotterdam-Stad. Daar is hij sinds twee jaar ouderling. En hij wilde alleen evangelist worden op voorwaarde dat hij dat kon blijven. ,,Ik vind dat zulk gezellig, heerlijk werk.''

Gods Zoon
Als hij met moslims over hun geloof praat, gaat het gauw over Jezus als Gods Zoon, vertelt hij. 'Dat is toch het enige verschil tussen ons', zeggen moslims dan, 'voor de rest zijn we hetzelfde.' Samson vertelt dan dat het toch iets anders ligt. Hij denkt wel dat moslims dezelfde God dienen als christenen. ,,Moslims hebben het over Allah, maar dat betekent gewoon God. De roep Allahoe akbar betekent gewoon: God is groot. Dat is enkel een kwestie van taal. Arabische christenen zeggen ook Allah.''

Maar het verschil: ,,Als christen heb ik zekerheid over het eeuwige leven. God is mijn Verlosser. Dat kent de islam niet. Moslims moeten maar hopen dat ze door goede werken het eeuwige leven verdienen. 'Ik maak misschien een beetje kans', zeggen ze dan. Maar daar heb je niets aan. Het is bij Hem alles of niets. Wie heeft Allah ooit gezien? Alleen Jezus heeft God gezien. Dat was voor Mozes al onmogelijk. De afstand is zo groot. Dat vond God zelf niet prettig en daarom heeft Hij zijn Zoon gestuurd. Door zijn Zoon is Hij nu in ons midden. Als je Jezus niet kent, blijft God zo ver weg.''

Shahzad heeft al met heel wat moslims contact. Sommigen komen uit landen waar evangelisatie uitgesloten is. Hier kan hij met hen over het evangelie praten. Dat vindt hij mooi. ,,Het is net alsof de geschiedenis zich herhaalt, alsof God weer een volk uit het diensthuis heeft geleid.'' Maar ze zullen niet in groten getale tot bekering komen, dat weet hij ook wel. ,,Ik ken enkele moslims die in hun hart eigenlijk al veranderd zijn. Maar ze durven er nog niet voor uit te komen. Anders krijgen ze grote problemen met hun familie.''

Spanning
Shahzad vindt het niet terecht als moslims op de terreur in Amerika worden aangekeken. ,,Er is geen enkele religie die dit soort acties goedkeurt. Deze daders krijgen een zware straf, ook in het islamitische geloof. Maar het zijn maar een paar mensen die hierachter zitten. Veel moslims zijn goede mensen. In elke religie en van elke huidskleur heb je goede en minder goede mensen.'' ,,Ik wil wel een verzoek doen aan iedereen die deze krant leest. Ik vind het heel erg wat er op 11 september is gebeurd. Het geeft spanning. Iedereen is onzeker. Niemand weet wat er nu gaat gebeuren. Laten wij als christenen ons best doen om die spanning niet te laten oplopen in onze samenleving. Laten we speciaal in deze dagen voorzichtig met mensen omgaan, en niet iedereen met een Arabisch uiterlijk meteen aanzien voor een terrorist. Want dan heb je in je hart iemand al veroordeeld.''

bron