De dreiging van de Islam

Toen ik in 1997 mijn boek ’Tegen de islamisering van onze cultuur. Nederlandse identiteit als fundament’ publiceerde rees er een storm van kritiek op vanuit ’weldenkend’ Nederland. Pek en veren waren mijn deel. Ik werd achtereenvolgens beschuldigd van (aanzetten tot) rassenhaat, vreemdelingenhaat (de deftigen onder ons noemen dat xenofobie) en Marcel van Dam schrok er bij de VARA niet voor terug mij een minderwaardig mens (in het Duits is dat ’ein Untenmensch’, zo werden de joden door Hitler en trawanten betiteld) te noemen en een vergelijking te trekken met Eichmann, de bureaumoordenaar van 6 miljoen joden.
In mijn boek komt niets van dit alles voor. Vreemdelingenhaat is mij vreemd en de islam is een godsdienst en cultuur die niet aan een ras is gebonden. Er zijn witte islamieten, bruine, gele en zwarte islamieten, van alles wat, zal ik maar zeggen. Hetzelfde valt overigens op te merken over de christenen, rooms katholieken en joden. Met ras heeft het dus niets van doen, met cultuur en godsdienst des te meer.

In mijn boek betoog ik dat de islam - waarbij ik slechts een gradueel onderscheid maak tussen liberale versies van de islam en de fundamentalistische varianten daarvan - op hoofdlijnen daar waar het onze kernnormen en kernwaarden betreft, vijandig staat tegenover de moderniteit: d.w.z. vijandig staat tegenover de cultuur van het vrije en economische ontwikkelde westen.

De scheiding van Kerk en Staat wordt door hen niet geaccepteerd. Men wenst een staat, die handelt vanuit het islamitische recht.
Consequentie daarvan is dat andersdenkenden en andersvoelenden zich in het publieke domein hebben te onderwerpen aan het islamitische recht.
Bij ons is het de volksvertegenwoordiging die wetten stelt en aanneemt, met respect voor de scheiding van Kerk en Staat en dat doet op basis van periodiek te houden verkiezingen. In onze grondwet is zelfs het respect voor minderheden opgenomen en is hun vrijheid van bewegen en denken en zich publiekelijk te uiten wettelijk vastgelegd. In vrijwel alle islamitische landen hebben minderheden het op zijn best moeilijk.

In een zogenaamd liberaal islamitisch land als bijvoorbeeld Egypte zijn onlangs nog 52 homosexuelen zonder vorm van proces opgesloten, terwijl homosexualiteit in Egypte niet bij wet verboden is, op grond van de beschuldiging dat zij lid zouden zijn van een de staat ondermijnende sekte. De heren zijn notabene opgepakt op een partyschip, dat al jarenlang met hetzelfde doel op de vrije zaterdag uitvoer: namelijk het organiseren van gezelligheid voor homosexuelen en de mogelijkheid om contacten te leggen.

In ons land zou zoiets ondenkbaar zijn, in Egypte kraait daar geen haan naar. Meer in het algemeen wordt in de meeste islamitische landen de vrijheid van meningsuiting en godsdienstige en maatschappelijke overtuiging met voeten getreden.

Mannen en vrouwen zijn in hun samenlevingen absoluut niet gelijkwaardig. De vrouw heeft zich te schikken naar de man en de door mannen beheerste instituties en zij wordt zoveel mogelijk geweerd uit het publieke domein. Voor zover zij daar mag komen is het tenminste met hoofddoek, doch vaker in gewaden. Een mooi jurkje met blote schouders is er niet bij, flirten met mannen is al helemaal uit den boze en veelal worden de vrouwen strikt gescheiden van de mannen. Er mocht eens wat gebeuren!

Voorts is daar eerder sprake van collectieve verantwoordelijkheid, dan zoals bij ons van in eerste instantie persoonlijk een individuele verantwoordelijkheid. De familie, de groep, de stam zijn de basiselementen en niet het individu.

Tenslotte het gevaarlijkste element, die vreselijke ayatolla’s menen precies te weten wanneer en hoe men het koninkrijk der hemelen verwerft, met als bizar hoogtepunt het verwerven van het martelaarschap door hun aanbevelingen, met inzet van eigen leven, voor een heilige oorlog tegen alles wat er anders over denkt op te volgen.

Het is met Salam Rushdi begonnen die door Konijntje werd getroffen met een fatwa, een doodvonnis, omdat deze een hem onwelgevallig boek had geschreven over de islam, en het is, voor zover wij weten, geëindigd met vliegtuigen die zich boren in het WTC te New York en het Pentagon te Washington.

Waar het nu op aankomt is dit klip en klaar te onderkennen en de koude oorlog, dus niet de hete oorlog, te verklaren aan de islam als een onze cultuur en samenlevingen vijandige ideologie. Wij willen geen politiestaten maken van onze samenlevingen, dus komt het aan op het weerbaar maken van onze bevolkingen.
Niet door het organiseren van heksenjachten, maar door het ideologische debat met de islam in al zijn gradaties aan te gaan en hen duidelijk te maken waarvoor wij staan en wat wij van hen perse niet willen.

Dus niets verbieden, onze cultuur strijdt met open vizier. Ze mogen mij wat mij betreft vanwege mijn homosexualiteit in de volle openbaarheid minder dan een varken noemen, maar ik dien ze wel stevig van repliek, daar heb ik echt geen officier van justitie voor nodig.

Maar we moeten wel weten, wel weten wat er gepreekt en gezegd wordt in al die moskeeën in ons land, wel weten wat er onderwezen wordt op de islamitische scholen en de islamitische universiteit, zoals we ook moeten eisen dat ook op deze onderwijsinstellingen de Nederlandse cultuur en de vaderlandse geschiedenis wordt onderwezen.

En voorts kunnen de burgers heel veel doen door waakzaam te zijn, die piloten waren tenslotte opgeleid in de VS zelf.
Als vliegtuiginstructeur heb je dan even niet goed naar jouw intuïtie geluisterd, want ook voor terroristen geldt: de waarheid schreeuwt zich van den daken.

Kortom de bevoking moet weer weten wat Nederlandse identiteit is, want dat is tenslotte ons fundament. Op die manier weten we weer waar we voor staan en zijn we alert op alles dat dit bedreigt. Dus niet alleen de BVD en de politie in hoogste staat van paraatheid, maar ook wij gewone burgers.

Met elkaar zullen wij dit gevaar afwenden en ondertussen keihard werken aan de integratie van onze islamitische medeburgers en bovenal aan de emancipatie van al die islamitische vrouwen in die achterstandswijken die ons land ’rijk’ zijn. Vergist u niet: de emancipatie van de islamitische vrouwen trekt letterlijk de lont uit dit wereldomspannende kruitvat. Mannen kunnen niks zonder vrouwen en zo is het maar net!